Van Australisch zand naar Bekkevoorts podium

Bekke-Nieuws januari 2003

Verzengende zon en temperaturen tot 39 graden. Zand, zand en nog eens zand. Denk daar een mountainbike bij en 13 dagen om 1.500 kilometer af te leggen in extreme omstamdigheden en je hebt misschien een idee van wat Bekkevoortenaar Peter Paelinck samen met Steven Pauwels (Aarschot) en Dominiek Sacré(Halen) meemaakte op de Crocodile Trophy in Australië, de langste en zwaarste mountainbikerace ter wereld. Peter en Dominiek haalden de eindstreep en bemachtigden de veertiende en zestiende plaats in de eindrangschikking. Steven werd ziek en moest na lang doorbijten opgeven. Bij de huldiging van de opvallende persoonlijkheden in Bekkevoort stond 'onze' Peter fit en monter op het erepodium(foto). Goed voor sterke verhalen en die wilden wij natuurlijk horen.

Peter Paelinck (34) woont aan de Berkstraat in Bekkevoort Hij vormt met Steven Pauwels (27) en Dominiek Sacré (30) het Reevax Croco Racing Team. Peter en Dominiek zijn bovendien lid van de Bekkevoortse mountainbikeclub De Megabikers.
Hadden jullie enig idee waar jullie aan begonnen toen jullie naar de Crocodile Trophy gingen?
Peter: "Nauwelijks. Toen we in de herfst van 2001 beslisten om deel te nemen aan wat men de zwaarste mountainbikewedstrijd ter wereld noemt, had ik er amper een idee van in welk avontuur we ons zouden storten.We hoorden verhalen en bekeken films en foto's van vorige edities, maar een belevenis als de Crocodile Trophy aan iemand overbrengen is even moeilijk als uitleggen hoe je lievelingsgerecht smaakt. Je begrijpt het als je het zelf geproefd hebt."
Probeer toch maar eens. Hoe verging het jullie ginder?
"Tijdens de ritten sta je er alleen voor. De psychologische belasting van die eindeloos lange ritten en het tegenwerkende losse zand zijn niet te onderschatten. Je rijdt de Crocodile Trophy voor minstens vijftig procent in je hoofd. Daarnaast maken de 'corrugations' het rijden afschuwelijk lastig. Het is moeilijk uit te leggen, maar probeer thuis maar eens 86 kilometer over de dwarsliggers van de spoorweg te fietsen... Tegelijk herontdek je de waarde van de kleine dingen des levens. In onze drukke dagelijkse sleur vinden we het allemaal normaal:
een warme douche zonder zoutsmaak, zuiver en koel drinkwater, een blikje cola als je daar zin in hebt, een toilet... Ginder waren dat allemaal droombeelden. Luxe bestaat niet meer. De Crocodile Trophy is geen wedstrijd als een andere, maar het is zeker de moeite waard om mee te maken."
Voor Steven liep het dan weer niet als verwacht.
,,Na negen dagen kwam hij 's ochtends doodziek uit zijn tent. Hij kon amper op zijn benen staan, maar ging niettemin van start voor wat ons de avond voordien aangekondigd was als 'de hel'. Zowat elf kilometer na de eerste bevoorrading moest hij zich gewonnen geven, maar zijn doorzettingsvermogen had hem bij de andere deelnemers toen al veel respect opgeleverd. Steven was de enige van ons drieën die de Crocodile Trophy al eens had gereden. Hij wist dus wat hij kon verwachten en wilde met een betere en meer specifieke voorbereiding opnieuw naar de wedstrijd. Die plannen werden de grond ingeboord toen hij begin vorig jaar last kreeg met een oude knieblessure. Dan nog acht etappes van de zwaarste mountainbikewedstrijd ter wereld uitrijden: je moet het maar doen."
Wat blijft Je bij van die zware tochten in de Australische outback? Alleen de ontberingen of is er meer?
"Veel meer. Eén van de meest interessante kanten van ons avontuur waren de ontmoetingen met de meest verscheiden mensen. Onze Japanse lotgenoot Toru bijvoorbeeld spaarde een heel jaar voor een nieuwe fiets, maar beef uiteindelijk toch maar met zijn oud vehikel rijden en gebruikte zijn spaarcenten om voor de tweede keer aan de Crocodile Trophy deel te nemen. Met een onvoorstelbaar plichtsbesef maakte hij elke ochtend stuk voor stuk elk van de 108 schakels van zijn fietsketting schoon omdat dat volgens hem de enige manier was om te voorkomen dat ze zou kraken. De Australiër Adrian was ook zo'n opvallend figuur. Zijn opgewektheid en positivisme waren grenzeloos. Zelfs toen de zadelpenbevestiging van zijn dure fiets afbrak kon dat zijn pret niet drukken. Zoveel enthousiasme dat je het niet voor mogelijk hield."
B Je leest meer over de avonturen van het Reevax Croco Racing Team op de website www.reevax.be.