Voor het eerst wordt een meerdaagse etappenwedstrijd georganiseerd in de Zwitserse Alpen. Het kanton Wallis en meer bepaald Verbier, Leukerbad, Grachen en Zermatt zijn gastheer voor 300 teams bestaande uit twee renners. Zondagmorgen werden we met de preciesie van een Zwitsers uurwerk om klokslag 11u per bus opgehaald in Tasch, een dorpje net voor Zermatt. We hebben daar onze auto laten staan en worden in een 2,5u durende busrit naar Verbier gebracht. Daar wacht ons een geoliede accreditatie-machine inklusief een grondige technische fietscontrole. In amper een half uurtje hebben we alle formaliteiten achter de rug. We hebben ooit anders meegemaakt. Ook bij het hotel – het hele deelnemersveld is verspreid gehuisvest in diverse hotels – loopt alles op wieltjes zodat we al om 14u30 op een heerlijk zonnig terasje zitten om iets te eten. Maar toen begon het Zwitserse raderwerkje plots te haperen. Alvorens we onze bestelde portie rosti – een tot een dikke pannekoek gebakken hoop aardappelstreepjes – eindelijk voorgeschoteld kregen, had ik al twee eeuwen hevige buikpijn van de honger. Na anderhalf uur hongeren viel het patattenkoekje dan ook als een steen in een laagstaande waterput en dat voor een schamele 25 Zwitserse Franken per man (ca. 23 EUR !!). Ja voor de goedkoop moet je niet naar het land met het witte kruisje komen, en zeker niet naar de mondaine skioorden waar we deze week te gast zullen zijn. We houden ons hart al vast voor de wondermooie touristval Zermatt. Gelukkig zijn de maaltijden de volgende dagen in de wedstrijdprijs inbegrepen en moeten we enkel uitkijken dat we ons niet failliet zuipen.

Op de briefing stonden de organisatoren van trots te blinken want ze zijn ongeloofelijk fier dat ze dit evenement in hun prachtige land kunnen organiseren. Het bekendste gezicht van het orga-team is ongetwijfeld ‘living legend’, Thomas Frischknecht. In een haast vlekkeloos Engels vertelt hij dat de wedstrijd kompleet is uitverkocht en dat er niet minder dan 27 landen deelnemen. Twee derde van de deelnemers zijn Zwitsers, maar ook vanuit Australie, Zuid-Afrika en zelfs Hong=Kong staan er renners aan de start. En dan zijn er nog de toppers zoals Christof Sauser, vice-wereldkampioen Nino Shurter en Jaroslav Kulhavy.

Vandaag, maandag, starten we met een proloog van amper 16km maar wel 850 hoogtemeter. Kroki en mogen net voor 13u van een professioneel startpodium en dan richting Croix de Coer. Bij de Grand Raid Cristalp-deelnemers een welbekende pijnlijke berg. De eerste kilometers lopen nog over het asfalt maar zowel Kroki als ik voelen de hoogte op onze longen drukken. Het kost dan ook een tijdje voor we het juiste ritme hebben gevonden en intussen genieten we in de mate van het mogelijke van het schitterende panorama en het zicht naar beneden op Verbier. Echt tof wordt het wanneer we op een singletrail langs de bergflank richting Les Ruinettes gestuurd worden. Een smal paadje van ca. 50cm en met een constant hellingspercentage. Ik laat teammaatje Kroki het tempo bepalen en tracht intussen enkele mooie kiekjes te maken. Op het verbindingsstuk naar het bovenste station van de skilift van Les Ruinettes komen ons nog enkele teams voorbij en de Belgen wensen we alle succes toe.

Met een bordje met twee pijlen naar beneden wordt de start van de afdaling aangekondigd en die kan tellen: een regelrecht freeride-parcours met onophoudelijke kombochten, houten constructies, net haalbare drops en verder nog wortels en toestanden. Voor ons net te rijden, maar het is toch heftig en de vingertjes doen al pijn van het vele remmen. We blijven voorzichtig en slingeren ons behoedzaam terug naar Verbier. Een enkele keer kiezen we voor ‘Safety First’ en stappen enkele meter af. Na 1u13min staan we terug onder de Perskidol-boog in Verbier en is de kop van deze Swiss Epic eraf. Op naar etappe 2 met finish in Leukerbad.

Pepe