Nog amper 93km scheiden ons van de Atlantische Oceaan maar deze laatste etappe van de Transpyr mogen we zeker niet onderschatten. Ook al lijkt het hoogteprofiel een globaal dalende curve aan te geven, toch zitten er om en bij de 2000 hoogtemeters verstopt in deze finale rit. Kroki voelt zich vanmorgen al ietsje beter en de koorts van de voorbije dagen lijkt weg. Terwijl ik de twee kilometer van ons hotel in Burguete naar het startpunt in Roncesvalles bergop fiets, kom ik de ene na de andere pelgrim tegen. Met een brede smile op het gezicht en een een uitstraling van ‘we gaan ervoor’ stappen wandelaars van overal ter wereld vanuit Roncesvalles naar Santiago de Compostella in Portugal. Een ‘wandelingetje’ van ‘amper’ 800 kilometer. Elke ‘Buenas dias’ wordt door deze super-gemotiveerde stappers met veel animo beantwoord.

In Roncesvalles gonst het van de bedrijvigheid. De zon is van de partij en de zin om de laatste etappe te starten zit er bij iedereen in. Allemaal zijn we hevig om Hondarribia en de grote zee te bereiken. Door de luidsprekers klinkt het nummer ‘Should I Stay Or Shoud I Go’, maar geen hond denkt eraan om bij het startschot te blijven staan. We worden overigens in groepjes van 20 rijders losgelaten omdat er even verderop iets dit verreiste, maar mijn Spaans liet me even in de steek om de juiste reden te verstaan. De eerste 5 kilometer is het al onmiddellijk klimmen geblazen en dat laatste werkwoord is bij sommigen duidelijk hoorbaar. Koude benen en een positief hoogteverschil vormen immers meestal een pijnlijke cocktail. Vanop 1200m hoogte start de afdaling en daar wordt me snel duidelijk waarom we niet met deze grote groep naar beneden mochten: spectaculaire views en een technisch haalbare, maar risicovolle afdaling. Alweer een heerlijk stukje Pyreneen onder onze wielen. En dan zoeven we met hoge snelheid en zonder noemenswaardige aanduiding ‘La Douce France’ binnen en is het gedurende enkele kilometer ‘Bonjour’ in plaats van ‘Buenas dias’.
En dan nu ‘Le Moment Supreme’! De steilste klim van de hele Transpyr meldt zich aan en wat voor een ? Een monster van een klim, een beest van een helling, een muur van asfalt en gravel. Met het hoogteprofiel in het achterhoofd weet ik bovendien dat het niet zomaar een steile puist is, maar wel degelijk een volwaardige klim van 2 tot 3 kilometer. Ketting helemaal naar links en 28-36-combinatie in gebruik. Tegelijk blijven zitten en toch zoveel mogelijk naar voren leunen om mijn voorwiel niet op te trekken en de grip op het achterwiel niet te verliezen. Lijn kiezen waarbij het risico op doorslippen minimaal is en most of all: Gekko-mode inschakelen: met je fietsbanden als zuignappen aan de ondergrond plakken en zo behoedzaam naar boven kruipen. Het is lastig, het doet pijn, ‘but I love it’! Voor zulke uitdagingen is Bibi immers altijd te vinden. Eerst zitten we nog onder het gebladerte, maar eens tussen het gras gaapt de diepte van het dal en presenteert het landschap zich onder de heerlijke Spaanse ‘Sol’ als een fris-groene postkaart. Foto-time!!

We zijn opnieuw in Spanje en meer bepaald in Baskenland. Net voor de eerste bevoorrading staat de Guarda Civil met kogelvrije vest en mitrailleur in aanslag op de hoek van een straat? Geen idee wat er aan de hand is, maar mijn Catalaanse vrienden vertellen me dat deze grensstreek de uitvalsbasis was van de vroegere ETA. Snel wegwezen, zou ik zeggen.
Modder hadden we vandaag nog niet gehad, maar daar komt nu verandering in. Riviertjes, watervalletjes, gladde, groene, natte stenen, blinkende boomwortels en groene varens en dat alles in een dalend stuk van het parcours. Elk moment verwacht ik dat mijn voorwiel wegschuift, maar wonder boven wonder hebben we toch grip op deze ondergrond. Af en toe van de fiets en wat klauterwerk tussen de rotsen of omgevallen bomen. Het lijkt wel alsof we in de jungle zitten.
Het vervolg van de etappe is een onophoudelijke aaneenschakeling van klimmen en dalen en mede door de warmte werkt dit slopend. Maar ik ben super blij dat vandaag de zon schijnt, zoals ze eigenlijk de hele week van de partij had moeten zijn.
Ook de afdalingen zijn een variatie van snelle brede wegen en technische, hobbelige stenenvelden. Op een van die stenen trails ga ik net iets te traag over een obstakel, schuift mijn voorwiel weg en lig ik pardoes op mijn linkerzij. Door de lage snelheid valt de schade gelukkig mee: een beetje vernis van mijn linkerscheenbeen en straks vermoedelijk een blauwe plek. Mijn Spaanse teammaten wachten me op en vragen bezorgd naar mijn toestand. ‘Todo Bien’ en ju met de geit.
Bij kilometer 61 bevindt zich de tweede en laatste bevoorrading en stopt de timing van de etappe. Iedereen feliciteert iedereen met zijn prestatie, maar we mogen niet vergeten dat de laaste 32 kilometer alles behalve een weggevertje zullen zijn. We nemen toch ruimschoots de tijd om wat te eten en te drinken en dan zetten Tom, Jordi, Robert en ikzelf de laatste kilometers in richting de grote zee. Niet veel later ontdekken we in de verte water en Hendaya, de Franse zijde van Hondarribia. Met nog enkele kilometers over een pas aangelegde, prachtige passerel langs het water trekken we onze remmen dicht aan de veerboot naar Hondarribia. Hier mogen we dan bijna drie kwartier wachten om over gezet te worden om dan uiteindelijk aan de kust te kunnen finishen op Spaans grondgebied.

Deze Transpyr zit er na 7 lange dagen op. Het was een schitterende belevenis met een onwaarschijnlijk mooi parcours. Het uitvallen van teammaatje Kroki was een domper op de feestvreugde, maar met mijn nieuwe makkers Robert en Jordi hebben we toch nog een reuze week op de bike beleefd. Ik leerde enkele Catalaanse woorden ‘dretta’ en ‘scerra’, rechts en links en zal zeker het mooie landschap en de fantastische trail herinneren evenals een erg professionele organisatie. Het eten en de hotelaccomodatie waren dik in orde en de briefings kort en to-the-point. Het weer zat niet altijd mee, maar dit werd door het Transpyr-Orga-Team met veel plichtsbesef en verantwoordelijkheidszin aangepakt. Enige minpuntjes: Te weinig hoge-drukreinigers bij de bike-wash resulteerde in eindeloos lang wachten. De veerboot op de laatste dag snoepte evenzeer een flinke hap uit onze vrije tijd.
Vanavond willen we nog enkele typische streekproducten proeven zoals ‘Anchoa’ en ‘Tomates’, ansjovis en een gigantische tomatenvarieteit. Verder nog Txuledon (uitgesproken Tsjoeledon), een bascische vleesspecialiteit. Met nog een hoorntje Helados gaan we de nacht in en op zondag weer huiswaarts.

Aan alle supporters een welgemeende Muchas Gracias voor het volgen en de steun. Tot op een van onze volgende avonturen.

Adios Espania, adios Transpyr !

Pepe