De etappe van vandaag is er eentje waar de meesten die bekend zijn met het parkoers al dagen naar uitkijken. Het moet dan ook iets speciaal zijn, en de preview die we gisterenavond tijdens de briefing te zien kregen, beloofd alvast veel goeds. Vandaag wordt er voor het eerst gestart in startblokken, omdat er quasi meteen een lange singletrail afdaling volgt. Om opstoppingen te vermijden wordt er met 10 minuten verschil tussen de blokken gestart. De indeling gebeurt op basis van het algemeen klassement, zodat alle rijders in een startblok van zowat hetzelfde niveau zijn. Dankzij onze 75ste positie in het algemeen klassemen, mogen zij in startbox B plaatsnemen, om om 7u10 op gang geschoten te worden.

De eerste 7 km zijn bergaf over de weg, om dan meteen de eerste dubbele singletrack in te duiken. De trail slingert zich tussen de bomen, en bijna meteen voel ik dat er iets niet juist is. Het achterwiel houdt geen lijn en wil elk moment uitbreken, en ik kan Pepe in de bochten niet bijhouden. Blijkbaar niet genoeg lucht in de band, of al ergens wat lucht verloren, want ik had die band vanmorgen nog bijgepompt, en dus zit er niets anders op dan even halt te houden en bij te pompen. Ondertussen passeert het ganse pak, en als we nog geen minuutje later terug aanzetten, mogen we als allerlaatste van onze startblok aan de inhaalrace beginnen. We zetten een tandje bij en kunnen telkens als de trail wat breder wordt, een of 2 rijders voorbijsteken. Compleet onverwacht, als een totale verrasing, spuwt het bos ons uit aan de top van de vallei van de Umkomaas. Het uitzicht over de vallei, zover het oog reikt is, is F E N O M E N A A L. Van pure verbazing vergeten we even dat we nog steeds op een singletrail langs een bergflank rijden, en zijn we bijna zelf een deel van het adembenemende decor. De groene flanken van de vallei contrasteren scherp met het witte wolkendek dat zich diep onder ons bevindt. Het lijkt wel alsof de vallei op dit ontieglijk vroeg ochtenduur nog rustig ligt te slapen onder een spierwit donsdeken. Buiten het zachte rollen van de rubberen banden op de hardgebakken trail, is er geen enkel ander geluid dat de rust verstoord. Buiten die ene onverlaat die het aangedurfd heeft om met piepende schijfremmen te rijden dan. Dit stukje singletrail werd niet zomaar “Wauw singletrack” gedoopt en doet zijn naam alle eer aan. De trail leidt ons langs de bergflank, steeds op en neer, van de linker naar de rechterkant van de vallei. Het perfect aangelegde paadje krijgt opeenvolgende namen als Murray’s, Nick’s pass,… , wordt steiler en brengt ons steeds lager en lager in de vallei. Vanaf nu is het “no overtaking on the left”, aangezien de bergflank aan onze linkse zijde steil naar beneden gaat, maar in geval van zijn er altijd en overal “things and stuff to hold on to”. Het heeft hier absoluut geen zin om te proberen verder naar voor op te schuiven, dus volgen we rustig het lange lint bikers dat langzaam de vallei inglijdt, terijwl we zoveel mogelijk van de magnifieke uitzichten genieten. Snellere open secties met perfecte haarspelbochten worden afgewisseld met dichtbegroeide natuurlijke tunnels die je het gevoel geven dat je diep in de jungle zit. De trail varieert steeds en verveelt nooit, alhoewel we al bijna een halfuur aan het afdalen zijn, en is voor iedereen perfect berijdbaar. Technische betere rijders, zullen uiteraard sneller afdalen, maar deze trail is geen enkel probleem voor absolute beginners en de fun factor ligt voor iedereen hoog. Naarmate we hoogte verliezen, worden we steeds meer aangemoedigd door de lokale bevolking, die talrijk langs het parkoers aanwezig is. Deze trail is mede dankzij hun hulp tot stand gekomen, en we roepen hun dan ook iedere keer een welgemeende “Goodmorning” of “Thank You” toe.

Na 17 kilometer afdalen zijn we op de bodem van de vallei, op de rechteroever van de Umkomaas, midden in het donsdeken. De afdaling is dan wel ten einde, maar niet de singletrail. Langs de oever van de rivier slingert het smalle paadje zich door het gras verder. De mist, het hoge, natte gras dat zachtjes langs onze benen strijkt, de stilte, met enkel het knisperen van onze banden op het zachte grind en de zon die af en toe probeert door het wolkendek te breken, maken het allemaal mysterieus en spannend. Het lijkt wel een thriller waar je elke moment verwacht dat de slechterik uit het gras gaat opspringen, vervaarlijk zwaaiend met een gigantisch, bloed druipend mes. Gelukkig blijft bij bij een rotsblokje dat af en toe probeert onze wedstrijd te saboteren. Het is hier dat we – zonder af te spreken – onze eerste cartouche van de dag lanceren. De grote plaat gaat er op en we zetten onze inhaalrace verder. Farmer Glen heeft alweer voor een drijvende brug over de Umkomaas gezorgd, deze keer een latoflex model voorzien van houten dwarslatten elke 10 cm. We zetten onze weg op de linkeroever verder, nu steeds steil op en af, en continu andere teams inhalend. Bij km 40 komen we aan de eerste bevoorrading, en buiten de eerste 7 km over de onverharde weg, hebben we bijna uitsluitend singletrack gehad. Dit moet een van de beste singletrails ter wereld zijn !

Na onze drinkbussen bijgevuld te hebben, beginnen we aan de volgende opdracht. Vandaag volgt het harde werk na de beloning, want we moeten helemaal terug naar de top van de Umkomaas vallei. De 30 km lange klim is heel onregelmatig, meestal singletrail, meestal niet heel steil, maar met geregeld toch wel enkele steile stukken, en telkens afgewisseld met korte afdalingen. Het is een beetje zoals de processie van Echternach: een stukje omhoog, de helft weer terug naar beneden. En beneden is er telkens een riviertje dat we moeten doorkruisen. De eerste 5-6 riviertjes kunnen we nog vrij makkelijk doorfietsen, alhoewel sommige redelijk diep zijn, eentje zelfs waar het voorwiel volledig onder water verdwijnt. Naaarmate we steeds hoger komen, moeten we te voet door het kniediepe water waden. Na een ontelbaar aantal riviertjes, komen we uit het bos en klimmen we verder door het gras. De zon brandt nu ongenadig, en binnen de kortste keren schreeuwt de ketting letterlijk om olie. Het gekrijs is niet om aan te horen, en ons hart bloedt bij de martelingen die we onze bike aandoen, maar ons busje olie was vandaag in de sportzak gebleven. We piepen en kraken verder de helling op, tot we bij kilometer 63 op een brede gravelweg komen. Ik begin langzaam maar zeker de tol te betalen voor de snelle inhaalrace, en voel langzaam de kracht uit de benen weglopen. Gelukkig komt de 2de bevoorrading in zicht, zowel voor mij als onze ketting, want aan elke bevoorrading staat een heel team met kettingolie klaar om de piepende kettingen te smeren.

Een korte pauze later zetten we de klim verder, terug op singletrack. Ik heb de kleinste versnelling nodig en niet omdat het zo geweldig steil is. Gelukkig zit de klim er bijna op, en krijgen we wat meer gravelweg onder de wielen, afgewisseld met twisty singletrack door het bos. Ik probeer zoveel mogelijk tempo en Pepe’s achterwiel te houden, maar ben serieus aan het afzien. We blijven echter volk inhalen, dus zo heel traag zal het ook niet gaan, moedig ik mezelf wat aan. Ik ben blij dat de laatste bevoorrading er aan komt, en terwijl we een korte pauze inlassen, passeren de teams die we het laatste halfuur voorbijgereden zijn. De korte pauze heeft echter gewerkt, en ik bijt me vast in Pepe’s achterwiel voor de laatste 14 km. Ik rij met de gaskraan volledig open, het melkzuur zit tot aan mijn oren, maar wil niet afgeven. We hebben de anderen ondertussen terug bijgehaald, een groepje van 5 teams, en nemen op de eerstvolgende klim meteen het voortouw. Zonder omkijken blijven we gas geven, maar de kilometers tikken slechts langzaam weg. Ondertussen zijn we, op 1 na, de anderen alweer kwijtgespeeld. We blijven volgas doorrijden tot aan de finish in Jolivet waar we na 5u09 finishen op een 16de plaats in onze kategorie en 60ste algemeen, meteen onze beste uitslag deze week.

Vandaag kregen we een parkoers onder de wielen zoals we nog maar zelden meegemaakt hebben. Van de 100km lange etappe hebben we misschien 20-25 km geen singletrack gehad. En met daarbij de singletrail afdaling van vanmorgen, die heel hoog scoort op onze schaal van “best singletrail ever”, hebben we vandaag alweer een super-fantastische mountainbike dag beleefd. Ondanks onze verwoede pogingen, valt vandaag niet met woorden te beschrijven. Je moet het zelf meemaken !

Kroki