Voila, de kop is eraf. De allereerste rit van de joBerg2c zit erop. Vannacht om 4 uur ging onze wekker en hebben we de kermismolen officieel in gang gedraaid. Op dit onmenselijke uur is het restaurant – zelfs dat van een poepsjiek hotel als het Protea Fire and Ice – natuurlijk niet open. Wij dus gisteren in de plaatselijke Colruyt gaan shoppen en wat pistoleekes, kippewit, kaas en confituur ingeslagen. Vanmorgen dus op de rand van het bed met ons zwitsers army-knife een gezellig ontbijtje op bed genuttigd. Etappenwedstrijden kunnen nu eenmaal romantisch zijn!? Voor teammakker Kroki is dit opstaan letterlijk een nachtmerrie en als ik hem zijn broodje zie binnenwerken lijkt het op twee magneten die je met de zelfde pool naar mekaar toebrengt. Volgende opgave is het afleveren van onze gisteren ontvangen sporttas met daarin onze inboedel voor de rest van de week. De perfekt cilindervormige tas is een meter lang en heeft een diameter van bijna 60 centimeter. En deze zak hebben we dan ook tot aan de nok gevuld met al ons materiaal. Resultaat: ons reistasje lijkt wel aan de grond gebetonneerd. Met vereende krachten hebben we toch ons hebben en houden tot bij de koffer van de Avis-bus kunnen sjouwen en zoeken we een vrij plekje voor de bustrip naar Heidelberg.
Buiten is het nog balkdonker en als we via de snelweg door downtown Johannesburg rijden hebben we nog even de gelegenheid om een laatste glimp op te vangen van de ontwakende stad. Het decor verandert ogenblikkelijk zodra we 20 kilometer van Joberg weg zijn en langzaam tekent zich een oranje rand aan de horizon af. Het wordt vandaag vast een prachtige dag. Op de bus ook kennis gemaakt met Serge, een Belg uit de buurt van Louvain-la-Neuve maar al 4 jaar voor het werk in Capetown wonende.

Startpunt van deze eerste rit is de Karan Beef – farm in Heidelberg. Zoals de naam doet verwachten een vleesproducent die voor de gelegenheid zijn terrein ter beschikking stelt van de organisatie. Een schrale wind blaast vrij over het terrein en ondanks de naam van deze boerderij is vanmorgen ook het kippevlees in de aanbieding. Veel extra kledij kunnen we helaas niet meenemen want daarvoor zitten onze achterzakken al te vol met de rest van ons materiaal. Kroki’s maag blijft tegenspartelen, ook als hij voor de tweede keer een broodje tracht naar binnen te spelen. Sommigen hebben een ochtendhumeur, anderen blijkbaar ochtend-ingewanden. Onze fietsjes zijn krasvrij aangekomen en het is dan ook logischerwijze een hartelijk weerzien met onze beste vriend.
Intussen zijn we nog slechts enkele minuten voor acht en staan Kroki en ik broederlijk naast elkaar tussen de rest van de overwegend Afrikaners. Je kan niet geloven hoe blij ik ben dat ik na vier dagen stadsgewemel eindelijk de fiets op mag voor een deftige rit in de open natuur.
Achter een fonkelnieuwe groene traktor van een merk wat leek op Fergusson en nog iets (vergeef mij mijn onwetendheid als het om landbouwtuig gaat), trekt de enthousiaste meute zich op gang. Boven onze hoofden cirkelt een kleine oranje helicopter voor de dagelijke TV-beelden op Supersport 6.
Het is alsof men onmiddellijk een visitekaartje wil afgeven want na amper 1 kilometer krijgen we al een eerste bergje te verwerken. Heerlijk want zo kunnen we eindelijk die kip in onze armen en benen te lijf gaan. De nog laagstaande zon verlicht de omgeving met een zacht, geel-oranje-achtig licht en de roest-rode ondergrond contrasteert mooi tegen de goud-beige grassen langs de kant. Een fotogenieke omgeving is het hier ongetwijfelt. En dan de eerste singletrail. Als een slang met buikpijn slingert het paadje zich heftig van links naar rechts tussen de grassen en lage struikjes. Van hierboven hebben we bovendien een geweldig zicht op de lager gelegen velden en weiden. Dit gedeelte van Zuid-Afrika wordt trouwens de broodkorf genoemd vanwege de landbouw die hier overvloedig aanwezig is. De trail verwent ons een dikke vier kilometer en het belooft dus een superdag te worden.

De veldwegen hier in Zuid-Afrika zijn breed, bestaan uit hardgebakken, donkerrode klei en zijn soms meer effen dan sommige van onze asfaltwegen. Op dergelijke ondergrond is het is dus goed bollen, tenminste als de wind je gunstig gezind is. En geluk hebben we want de stevige wind blaast hoofdzakelijk in ons voordeel. En dan zijn er nog de corrugations of wasborden. Voor diegenen die dit niet kennen: door winderosie en door het verkeer ontstaan er dwarse ribbels in de weg, ietwat te vergelijken met de ribbels die je in de duinen in het zand ziet. Maar wel met dat verschil dat deze zowat 30cm uit elkaar liggen en steenhard zijn. Het komt er dus op aan de ribbels te ontwijken of er met een dusdanige snelheid en cadans over te rijden dat je ze zo min mogelijk voelt.
De bevoorradingen worden door de locale dorpjes verzorgd en na 27km krijgen we dan ook een heel menu aangeboden: gekookte aardappelen, eieren, pannekoeken, gefrituurde ik-weet-niet-watjes met een zoutvatje erbij en ook de oerdegelijke banaan. Hoe groot de goesting voor pannekoeken er ook is, toch laten we deze lekkernij aan ons voorbijgaan want we willen onze binnenkant niet extra belasten.
Na zowat 60 kilometer staat er een uniek schouwspel op het programma. Aan de oever van de Vaal wachten ons enkele smalle drakenboten waarmee we zelf al roeiend naar de overkant moeten. Oh ja, nog vergeten te vermelden: vandaag is er geen tijdsmeting. De 115 km lange rit wordt als opwarmer gezien en er is dus geen reden om de dringen. Met een man of 15 nemen we plaats in de drakenboot terwijl onze bikes vakkundig met een ander vaartuig naar de overkant worden gebracht. Hilarische toestanden!

Daar waar het eerste deel van deze rit erg makkelijk liep door de brede goed lopende wegen en de rugwind, krijgen we nu heel andere kost op ons bord. Graspaden met putten en hobbels en de wind van opzij of op de neus. Het tempo zakt als een baksteen. Elke meter moet je op je pedalen drukken, of je staat stil en het vlammetje begint bij de ene en de andere al wat minder hard te branden.
Kroki en ik hadden afgesproken om een gezamelijk acceptabel tempo te kiezen en vooral de eerste dagen rustig aan te doen. Zeker wanneer de tijd niet van belang is. Zo gezegd, zo gefietst.
De zon doet intussen flink haar best en brand er lustig op los. Het heuvelend terrein is nooit echt super lastig, maar ook nooit echt goed lopend. Met de wind erbij een soort van ‘silent killer’. We laten ons echter niet vangen en komen gezond en wel in Frankfort toe waar een uitzinnig dorp ons met Afrikaanse hartelijkheid ontvangt. De indrukwekkende accomodatie ziet er top uit en we worden verwend door fietswassers, sportzak-sjouwers en een heerlijke douche. Een tussendoormaaltijd zorgt ook voor de innerlijke mens. En voor mij kan deze organisatie vanaf nu niet meer stuk: er is immers gratis echte cappucino op het terrein verkrijgbaar. Effe roeren en cheers !

Vannacht slapen we voor het eerst in het tentenkamp. We zijn benieuwd wat de joBerg2c morgen voor ons in petto heeft. Tot dan.

Pepe