De 450 kilometer lange terugrit naar de hoofdstad is niet echt het leukste wat we deze week beleefden. In een miezerige druilerregen over een oersaaie, met putten bezaaide asfaltweg. Gedurende 8 uur hotsebotsen in een busje waarbij alle spieren opstijven en je kont met het uur meer pijn begint te doen. Het dak van ons busje blijkt lek en ik moet een handdoek op mijn hoofd leggen om de druppels op te vangen. Suf als een gaar gestoofde appel komen we na een hele dag reizen aan de poorten van Ulaanbaatar aan, waar het hele konvooi verzameld wordt en we onder politiebegeleiding de laatste kilometers door de stad aanvangen. Daar we net op het spistuur zijn aangekomen wordt dit een echte processie van Echternach. Stapvoets kruipen we door het troosteloze industriegebied van UB. Overstroomde straten, schroot, vuilnis en rommel geven een alles behalve aantrekkelijke aanblik. Wij hopen echter zo snel mogelijk weer in ons hotel te zijn zodat we onze bagage kunnen verzamelen en onze fiets al inpakken. Vanavond is er immers de afsluitende Award Ceremony.

In een feestelijk aangeklede reuze ger-tent zitten we met de hele groep in een grote cirkel. Er is een warm en koud buffet en dessertjes voorzien. Net als de voorbije week zijn het ook nu weer de Spanjaarden die zich als hongerige wolven op het voedsel storten en met meerdere borden tegelijk het buffet kaal ruimen. Ondanks de verbroedering blijkt bij sommige mensen het eigenbelang nog steeds op de eerste plaats te komen. Een teleurstellende en ontnuchterende vaststelling. We laten het echter niet aan ons hart komen en genieten van een leuke avond. Er wordt gelachen, gegeten en gedronken en dan volgt de lang verwachtte Award Ceremony.

Kroki eindigt uiteindelijk als tweede in de Mater-1-categorie en bevestigt hiermee dat hij na jaren van ellende terug is van weggeweest. Daar waar hij vroeger nog twijfelde om dergelijke zware beproevingen uit te rijden, doet hij nu mee voor de prijzen. Gewoon super !

Ook Liesbeth deed uiteindelijk beter dan aanvankelijk verwacht en sleept naast een etappe-overwinning tevens de tweede plaats bij de dames in de wacht. Een schitterende prestatie en een mooie opsteker voor deze sympathieke spring-in-het-veld.

Kristof werd uiteindelijk toch nog finisher op een geleende fiets van onze Canadese collega Carter. Een super sportief gebaar. Griet viel uit in rit 5 maar wordt vanavond toch nog even in de bloemetjes gezet.

Voor mezelf was deze MBC eveneens een onverhoopt succes. Zonder kennis van de tegenstand had ik geen idee wat ik mocht verwachten. Met een eerste plaats in de Master-2-categorie en een mooie totaalklassering vlak na de rappe mannen is deze uitdaging voor mij meer dan geslaagd. 

 Man, man, wat een avontuur, wat een land, wat een bevolking!

 Pepe